Vildi bara láta ykkur vita að ég er enn á lífi. Er bara því miður búin að vera á haus í rúman mánuð í skólanum og verið með allt niður um mig. Fer til útlanda eftir tæpar tvær vikur og ætla að reyna að koma mér a.m.k. í hreyfigírinn áður en ég fer út. Mun samt ekki koma með átaksblogg fyrr en um miðjan júní aftur...

Önnur vika að lokum komin. Frændi minn litli hagaði sér vel á laugardag. Hann kom ekki fyrr en eftir kvöldmat, svo ég gat borðað minn kjúkling og salat í rólegheitum. Ég er sammála Bollu um að það sé nú sniðugast að hreyfa sig eitthvað þegar maður eyðir tíma með krökkum. Ég hef t.d. rosalega gaman af að fara með þá í göngutúr. Reynslan hefur sýnt mér að flestir krakkar hafa gaman af því að rölta um fallegt umhverfi og spjalla í rólegheitum. Skautar eru því miður ekki eitthvað sem ég get stundað eftir að hnéð gaf sig, en sundið er alltaf fínt  Ég stalst reyndar í smá popp hjá drengnum á laugardeginum og Pepsi max sem hann kom með, en annars hagaði ég mér vel.

Sukkdagurinn var að þessu sinni á sunnudegi. Var með matarboð fyrir nokkra vini, og þar sem margir þeirra vinna vaktavinnu var erfitt að finna dag sem hentaði öllum. Mér fannst alveg ferlegt að hafa sukkið á sunnudegi, ég var alveg að farast í hinni löngu bið, haha. Fann, enn og aftur, hversu nauðsynlegt það er að hafa sukkdag þegar maður er í átaki, til að halda manni við efnið. Ef maður fær útrás fyrir allt ruglið einu sinni í viku, er miklu líklegra að maður haldi sér við efnið hina daga vikunnar. Ég átti svo sannarlega bágt með mig á föstu- og laugardag, þar sem mér fannst svo ferlega langt síðan ég hafði fengið að sukka.

Ég varð nú ekkert sérlega uppveðruð þegar ég steig á vigtina í morgun, en ég fór bara niður um 800 gr. Náði því ekki markmiði þessarar viku og er ekki enn komin í ,,gömlu“ þyngdina sem ég var í, áður en ég missti mig í ruglinu í febrúar. En ekki má gleyma að það hafi kannski haft smá áhrif á vigtina að sukkið var svona seint þessa vikuna... Eða kannski er vigtin bara að láta mig hlaupa apríl. Held ég fallist bara á það

Dúndurátaksvika að lokum komin, með fimm heimsóknum í ræktina og alles. Missti 1.8 kg., svo ég er farin að nálgast ,,gömlu þyngdina.“ Stefni á að vera komin þangað í næstu viku og þá get ég farið að halda áfram að léttast, eftir þennan útúrdúr minn og eymingjaskap.

Það er alveg magnað hversu auðveldlega maður dettur úr góðum venjum, eins og ég sýndi og sannaði í febrúar, þó maður sé nú alveg hrifinn af þeim. Eftir að ég tók mig saman í andlitinu hef ég enduruppgötvað, enn og aftur, hversu hrifin ég er af þessum góðu venjum, að fara í ræktina, borða hollan mat og ég hef meira að segja lúmskt gaman af því að standa í endalausum þvotti á íþróttafötunum mínum (en ég á þrjú sett til skiptanna). Og ég er alltaf jafn hissa á því hversu auðveldlega maður lætur afvegaleiðast frá þessum góðu venjum og rútínu.

En talandi um að halda sig við góðar venjur, þá verður þessi helgi sennilega svolítið syndsamleg hjá mér, enn og aftur. Held heljarinnar matarboð á sunnudag með allskyns flottum kræsingum, en er líka að passa frænda minn á laugardeginum, sem mun örugglega krefjast þess að ég fari með hann út að borða og dæli í hann sætindum. Ég verð að reyna að snúa mér einhvern veginn úr því án þess að allt fari til fjandans.

Er því miður voða andlaus þessa stundina

... þá er það komið á hreint... eftir 3 vikur í brjáluðu sukki og svo 9 daga  í átaki (reyndar einn sukkdagur þarna meðtalinn) er ég rúmum þremur kílóum þyngri en ég var við síðustu vigtun Það er alveg skelfilegt hversu hratt ég þyngist þegar ég missi mig í sukkinu

En! ég ætla ekki að væla yfir því heldur bara líta fram á veginn og vinna í því að standa mig. Og ég þarf sérstaklega að standa mig núna þar sem ég er enn að drukkna í skólanum, með stöðugan kvíðahnút í maganum og í kapphlaupi við tímann. Ég má ekki láta stressið draga mig niður í eitthvert bull.

Síðasta vika var sú skelfilegasta hingað til, hvað streituna varðar (og vonandi mun ekkert toppa hana). Ég ætlaði mér að vera dugleg í ræktinni, en því miður var bara ekki séns fyrir mig að komast. Ég sat yfir heimaprófinu mínu frá morgni til kvölds án þess að komast nokkuð áfram í því eða botna upp né niður í neinu. Það var alveg skefilega erfitt. En ég er rosalega stolt af mér fyrir að hafa staðið mig í mataræðinu, og sérstaklega í ljósi þess að  ég var þarna að koma mér úr 3 vikna sukki. Fyrst ég passað mig í þessari viku, trúi ég ekki öðru en að ég muni pluma mig í gegnum fyrrnefnd stress tímabil.

Ég komst svo loks í ræktina núna á mánudag og í gær, og ætla að hrista aðeins spikið í dag. Það er alveg nauðsynlegt að koma blóðinu aðeins á hreyfingu, bæði hvað átakið varðar og svo geðheilsuna, þar sem hreyfing virkar vel í að losa um streitu.

Ég þakka fyrir uppörvandi komment hér á síðunni og stuðninginn sem þið sýnduð mér, ég met það mikils.

Vildi bara láta ykkur vita að ég væri enn á lífi. Er loks að skríða saman, held ég, þ.e. úr aumingjaskapnum. En... það er bara dagur 2 í dag sem ég hef hagað mér eins og manneskja. Er loks farin að vinna í því að gera mars og apríl að frábærum mánuðum (þó það sé nú heldur seint í rassinn gripið með mars).

Er á haus þessa vikuna í verkefnavinnu, en ætla mér samt að finna tíma til að kíkja í ræktina. Fór loks í gær, en hafði ekki farið síðan 11. febrúar! Bara bilun. Leið sem ég hefði ekki komið þangað í þrjá mánuði, en ekki í rúmar þrjár vikur eins og raunin er.

Þarf virkilega að taka til í mínum málum. Það sem af er á þessu ári hefur verið ansi slappt og glatað, ég hreinlega hvorki GET né MÁ láta allt falla aftur í sama farið. Ég verð að finna aftur neistann sem hélt mér við efnið fyrir áramótin og lifa með öllum þessum fróðleik sem ég hef unnið mér inn í gegnum tíðina með þessum endalausu átökum alltaf hreint.

Um leið og ég fell í svona sukkrugl, þá þýtur vigtin mín upp úr öllu valdi, svo ég ætla ekkert að vera að ergja mig á henni fyrr en í næstu viku bara...

...hámi, hámi, hámi, hám

María og Sylpha komu með frábær komment á síðustu dögum þar sem þær hrósuðu mér í hástert fyrir dugnað og eljusemi, en... ég átti það hrós ekki skilið. Enn og aftur hef ég dottið af baki. Sukkhelgin mikla stóð undir nafni en mataræðið gekk vel á mánudeginum. Á þriðjudag fór svo allt yfirum  Þegar ég kom heim á sunnudeginum beið mín verkefni í háskólanum sem ég sat yfir, jafnt á nóttu sem að degi, fram á fimmtudag.  Það var því miður engin leið að komast í ræktina, og ég vorkenndi sjálfri mér svo mikið (æ ó mig auma) að ég byrjaði að sukka á þriðjudeginum. Ég mun svo  ekki komast í ræktina á morgun (laug) né á sunnudag, sökum hittings vegna hópavinnu o.fl., svo allt er hálf glatað hjá mér núna. En! ekkert meira af væli og volæði. Janúar og febrúar eru búnir að vera ansi lélegir mánuðir hjá mér, en mars og apríl verða hrein og tær snilld, ég er alveg viss um það

Mér fannst ferlega gaman að heyra að María hafi prófað uppskriftina ,,mína“ úr seinasta bloggi. Takk fyrir að láta mig vita, María  Ég er þrusu ánægð að hafa heyrt að salatið féll svona  vel í kramið hjá þér (enda ekki við öðru að búast, þetta er algjör snilld). Það væri frábært að heyra í einhverjum fleirum ef þeir hafa prófað (og líka bara að heyra í þeim sem vilja segja hæ).

Annað kvöld (laugardag) mun ég leggja land yfir fót, eða kannski öllu heldur leggja malbik undir dekk og fara í norðurljósaleiðangur. Það er útlit fyrir að það verði dansandi norðurljós um kvöldið og ég ætla að þvælast með einn útlendinginn í smá eltingaleik. Svo endilega krossleggið fyrir mig fingur um að leitin gangi vel.

Og endilega krossleggið líka fingur fyrir mig næsta föstudag þegar ég stíg á blessaða vigtina. Lét hana eiga sig í morgun, guð má vita hvaða hryllingstölum hún mun slengja framan í mig næst

 

Tæplega kíló fauk þessa vikuna og ég hef loks náð 3 tuga kílóamissinum. Núna eru sirka tveir tugir eftir. Mun samt örugglega ekki missa neitt þessa vikuna. Er að fara í sumarbústaðaferð í hópi föngulegra vina um helgina þar sem verður fátt annað gert en að liggja í leti og éta, éta og éta. Gerist varla betra, þó ég þekki af fenginni reynslu að erfitt verði að komast í gírinn á mánudeginum. Verður líka voðalega notalegt að sitja í pottinum með bjór í hönd, en ég hef ekki fengið mér deigan dropa af áfengi síðan um verslunarmannahelgina.

Prófaði geggjað salat í vikunni sem ég varð að deila með ykkur. Það var titlað sem ,,suðrænt salsa“ og í uppskriftinni var það meðlæti með fiski, en auðvitað er þetta geggjað með öllum mat og jafnvel sem sér salat. Hvet alla til að prófa, er alveg fáránlega gott.

3 tómatar, fræhreinsaðir og smátt skornir
1 lárpera, smátt skorin (og/eða biti af ferskum ananas)
1 mangó (má nota frosið) smátt skorið
2 hvítlauksrif, marin
1/2 rauðlaukur, smátt skorinn
1-2 msk. límónusafi
1/2 dl. ferskt kóríander
salt og pipar
Blandið öllu saman og gott að kæla um stund áður en borið er fram
 
Óska öllum góðrar skemmtunar um helgina.

Eins og einhver hefur kannski tekið eftir, þá vitna ég hér að ofan í orð Sylphu í síðustu athugasemd hennar: ,,áfram þú.“ Mér fannst það asggoti sniðugt og vel mælt, en svona á maður að hugsa er það ekki? ,,Áfram ég!“ Að vera helsti stuðningsmaður sjálfs síns, hvetja sjálfan sig áfram og hafa trú á sjálfum sér. Og ekki fara yfir um þó eitthvað klúðrist í lífinu eða eitthvað mætti gera aðeins betur, heldur halda áfram að vera  dyggasti og mesti stuðningsmaður sjálfs síns.

Sá þátt um daginn með Oprah þar sem hún ræddi við tvo aðila sem höfðu tekið sig á, misst helling af þyngd og náð að punda öllu á sig aftur. Ég fór einmitt í gegnum það ferli 2007. Ég fór úr 120 kg. niður í 84, en svo tveimur árum síðar var ég komin í 127 kg. Veturinn 2007-2008 bætti ég slatta á mig, en svo þegar hnéð gaf sig í nóvember 2008 sökk ég í sjálfsvorkunn og volæði og þá hlóðst þyngdin utan á mig á ógnarhraða. En, ég hef svosem farið útí þá sálma áður á þessari síðu. En hjá Opuh kom Kirstie Alley leikkonan, en hún fór í átak á vegum Jenny Craig samtakanna í USA og missti rúmlega 37 kg. á 2 árum. Svo tveimur árum síðar hafði hún bætt öllu á sig aftur, og meira til. Hún sagðist hafa fallið í þá gryfju að hafa verið bara að stefna að ákveðnu marki í átakinu sínu og svo ,,fagnað“ þegar því var náð með því að éta og hætta að hreyfa sig. Svo var rætt við mann sem hafði verið kominn uppí 500 kg. og náði svo að komast niður í 90 kg, en viti menn... hann bætti öllu á sig aftur. Hann, rétt eins og Kirstie, hafði verið í einhverju kapphlaupi og svo ,,verðlaunað“ sjálfan sig þegar takmarkinu var náð með því að háma í sig.

En þetta er einmitt það sem ég þarf svo að hafa í huga þegar ég kemst í þyngd sem ég er sátt við. Þegar því takmarki er náð fer virkilega að reyna á mig. Það er margfalt erfiðara að reyna að halda sér stöðugum (þegar maður á í vandræðum með þyngdina, þ.e.a.s.) heldur en að grenna sig. Það að halda sér stöðugum... maður hefur ekkert lokamark til að stefna að, það vantar alla tilhlökkunina við að stíga á vigtina í hverri viku, og mann vantar þennan eldmóð og stolt sem maður finnur þegar gengur vel í átakinu. Þannig að við sem erum í átaki verðum að hafa þetta í huga. Eins og alltaf er verið að hamra á ,,við erum ekki í átaki heldur að breyta um lífsstíl.“ Og það sem ég hef verið að röfla um hér, þá er maður ekki kominn að neinni endalínu þegar ,,óskaþyngdinni“ er náð, heldur er balið fyrst að byrja þá. Maður má ekki hlaupa í spreng (í mínu tilfelli, róa ) að einhverri ímyndaðri endalínu og slaka svo á þegar að henni er komið, því þá hefst erfiðið sem mun vara miklu lengur en þyngdartapið.  En! að sama skapi má maður ekki neita sér um allar þær góðu tilfinningar, stolt og gleði sem fylgir því þegar vel gengur í átaki.

En jæja, er búin að pikka frá mér allt vit. Steig á vigtina blessaða í morgun, en ég missti 2 kg. þessa vikuna. Svo ég er farin að nálgast 3 tuga kílóamissi, sem er spennandi . Þakka kærlega fyrir commentin við síðustu færslu, það er alltaf frábært að heyra frá þeim sem kíkja við. Og ekki gleyma...

... áfram þið!

Er loks vöknuð til lífsins aftur. Síðasta vika var alveg skelfileg! Ég át og át í rúma viku (frá föstudegi til og með sunnudags) og fór ekkert í ræktina Fyrst voru veikindin mér til trafala og svo þegar ég var orðin nokkuð hress um síðustu helgi, kom ég mér bara ekki af stað. Það er ferlegt þegar maður leyfir sjálfum sér að hrapa svona niður í eymd og volæði. En! það þýðir ekki að fara of mörgum orðum um það að sinni, ég vona bara að ég sé búin að fá útrás fyrir þetta bull í mér og hagi mér eins og manneskja núna. Ég þakka kærlega fyrir uppbyggileg og hvetjandi athugasemdir við síðustu færslu

Steig loks á vigtina í morgun (föstudag). Eftir fjóra daga í átaki (en ég kom mér loks á beinu brautina á mánudag) er ég 700 grömmum þyngri en í síðustu vigtun, 14. jan. Er ekki eins skelfilegt og ég óttaðist, en auðvitað ekkert til að hrópa húrra yfir heldur. Ætla að halda mig við vigtun á föstudögum a.m.k. tvær næstu vikur, svo breyti ég sennilega til aftur. Endalaust hringl á mér.

Þessi vika er búin að vera ansi skemmtileg hjá okkur Íslendingunum hvað handboltann varðar. Ég, sem nenni aldrei að horfa á neinar íþróttir, missi mig alltaf yfir landsleikjum í handbolta. Horfði á leikinn gegn Rússum í ræktinni. Það var ansi skondin upplifun að prófa það, en ég þurfti að nýta tímann vel, enda nóg að gera í skólanum og svona. Það var brjálað að gera í ræktinni og allir að horfa á leikinn. Á hlaupabrettunum við hlið mér reyndi fólk að hemja læti sín og gleði. En það var fínt að það skyldi hafa verið Rússaleikurinn sem ég horfði á í ræktinni (en ekki einhver annar) þar sem úrslitin voru ljós svo snemma og spennan langt frá því að vera eins yfirgnæfandi og í hinum leikjunum. Ég mun sko horfa á laugardagsleikinn heima við, kemur ekkert annað til greina.

 Áfram Ísland!

Því miður er ég með allt niðrum mig þessa vikuna. Var að drepast úr leti um helgina, svo ég fór ekki í ræktina, og var með svakalega átþörf sem ég því miður lét eftir mér. Vaknaði svo veik á mánudeginum. Hef ekkert getað komist í ræktina, hef rétt svo meikað að dröslast í skólann, en hef étið á mig gat. Þó ég sé veik missi ég sjaldan matarlystina, og þegar ég kemst ekki í ræktina á ég auðvelt með að missa tökin á mataræðinu (akkurat þegar ég þarf að passa enn betur upp á það).

Svo ég hef verið full af afsökunum og þessi vika búin að vera algjör martröð. Ætla ekki að ergja mig á vigtinni þessa vikuna. Er að vinna í því að komast aftur á bak, en dagurinn í dag (miðvikudagur) hefur ekki gengið sem skyldi.

Vonandi verður betra í mér hljóðið í næstu viku.

 

Sælar og blessaðar allar (enda geri ég ráð fyrir að a.m.k. stór meirihluti lesenda, þó sennilega allir þeirra, séu kvenkyns ). Það var frábært að fá 6 komment við síðustu færslu, ég þakka kærlega fyrir þær allar. Já, það er svo sannarlega æðislegt að vera komin í tveggja stafa tölu, þó það sé voðalega furðulegt að ég hafi náð þeim áfanga í síðustu viku. Vanalega þegar ég er í átaki og sukka örlítið meira en mér leyfist, þyngist ég a.m.k. um hálft kíló. Það var því voðalega furðulegt að geta sukkað í fjóra daga en samt lést um 1.7 kg. En, eins og ég minntist á síðast, hef ég kannski verið að missa smá vöðvamassa líka. Ég bætti úr skorti á styrktaræfingum á mánudag og í gær, miðvikudag og er að drepast úr harðsperrum núna, haha. Ég er þó enn bara að vinna með æfingarnar sem sjúkraþjálfarinn kenndi mér til að styrkja fætur (og lyfta í nokkrum fótatækjum). Verð svo að fara að drífa mig í að vinna með allan líkamann sem fyrst, það þýðir ekki að vera alltaf bara í brennslunni

Þar sem hnéð gaf sig fyrir ári og hefur reglulega verið með stæla, hef ég verið voðalega rög við að fara í þrepavélina. Sem mér finnst mikill bömmer því ég vil endilega fara að koma með meiri fjölbreytni í brennsluna hjá mér, ekki bara göngubrettið og hjól (eru tvö tegund af hjóli sem ég nota, og hreyfingin og átakið afar ólíkt í þeim, en engu að síður...). Ákvað að koma mér niður í hundraðið eða svo í þyngd áður en ég færi að prófa þrepavélina, til að álagið á hnén væri ekki eins mikið. Hef verið að prófa að stíga á vélina stundum að undanförnu, en því miður hefur það ekki gengið. Það er ekki vegna hnésins, eins og ég hafði óttast, heldur ökklans. Hann er alltaf að stríða mér eitthvað og virðist þola illa þessa hreyfingu sem fylgir þrepavélinni, en ég fæ alltaf skelfilega sáran sting í ökklann (og í liðamótin við ristina) og verð voða hrædd um að ég sé að koma fætinum í þvílíkt ólag, og gefst því alltaf upp.  En... það þýðir ekki að súta það, ég reyni aftur síðar og læt mér hjólin og brettið duga  (en tæki eins og skíða- eða róðrarvélin eru því miður heldur ekki eitthvað sem ég get notast við heldur).

En nóg komið af barlómi. Steig á vigtina í morgun og er komin í 98.7 kg. sem þýðir 1 kg. í missi þessa vikuna. Er ánægð með það, því þótt vikan hafi verið alveg 100% hjá mér átti ég ekki endilega von á miklum léttingi, þar sem allt var svo ferlega furðulegt síðast. Ég er búin að missa rúmlega 28 kg. á 19 vikum og er alveg í skýjunum yfir því. Stefni á að komast í ca 77 kg., svo ég á tæplega 22 eftir núna. Guðbjörg Stefanía spurði hvort ég hefði eitthvað sérstakt prógram. Ég bendi á að kíkja á færsluna frá 4. október 2009, þar sem ég fer aðeins yfir skipulagið hjá mér, en linkurinn er: http://spikbolla.blogcentral.is/eldra/2009/10/

Loks núna í dag fer skólinn að byrja. Hef verið að kíkja yfir kennsluáætlarnir og önnin virðist ætla að vera ansi strembin hjá mér. Ég verð bara að fara að haga mér eins og manneskja strax og nýta kvöldin og helgar í að læra, svo ég verði ekki ein taugahrúga þegar líður á vorið. En fyrst og fremst verð ég að passa uppá ræktina og mataræðið, þó það komi niður á náminu Hvet ykkur til að kvitta þegar þið lítið við og óska öllum góðs gengis í baráttunni sinni við aukakílóin.

Gleðilegt ár allir saman! Þakka fyrir stuðninginn og innlitið á árinu sem var að ljúka, og vona að það fari ekki minnkandi á nýja árinu  Það er sérlega gaman að sjá að Díana er farin að kíkja aftur á síðuna og, fyrst og fremst, farin í átak. Ég óska henni alls hins besta á þeim vettvangi.

Síðastliðin vika hefur verið algjört klúður hjá mér hvað mataræðið varðar. Ég fékk vissulega veislumat á gamlárskvöld, ásamt ís og konfekti. Vissi svo að það yrði annar sukkdagur hjá mér á sunnudag, og þá var eins og ég hafi tekið þá (ó)meðvituðu ákvörðun að leyfa allri helginni að vera ein allsherjar áthátíð. Á föstudag fékk ég allt í einu brjálaða löngun í popp og kók, sem ég lét eftir mér. Réðst svo á súkkulaðitrufflur sem ég átti inní skáp, þar sem ég hafði séð þær í hillingum í langan tíma. Ég fékk svakalegan móral eftir á, en það aftraði mér ekki í að haga mér eins og svín á laugardeginum! Sunnudagurinn var svo líka eitt allsherjar át. Ég þakka fyrir að hátíðirnar eru búnar. Hafði staðið mig svona... nokkuð þokkalega í desember, en mælirinn var greinilega orðinn fullur núna um áramótin. Leist ekkert á sjálfa mig um helgina, hvernig ég tróð mig út, næstum umhugsunarlaust. Ég má alls ekki láta eftir mér að fara aftur í þann gír! Ég ætla mér að halda áfram að léttast og finna svo leiðir til að halda mér í þyngd sem ég er sátt við. Og hananú

Ég náði mér á rétt strik á mánudag, borðaði eins og manneskja og hamaðist í ræktinni. Komst bara fjórum sinnum í ræktina í þessari viku, en undanfarið hef ég verið að fara 5-6 sinnum. Ég trúði því varla eigin augum er ég steig á vigtina í morgun. Ég var búin að missa 1.7 kg. Og ekki nóg með það... ég var loks komin í tveggja stafa tölu, eða 99.7 kg. Mér finnst nú heldur skuggalegt að ég hafi misst þessa þyngd eftir svona mikla ruglviku og grunar jafnvel að vöðvar hafi verið að rýrna, sem skýri þyngdartapið að einhverju leyti. Ég hætti að fara til sjúkra-þjálfarans rétt fyrir jól, og hef því miður ekki komið mér í að gera styrktaræfingar síðan. Ég veit samt ekki hversu fljótir vöðvar eru að rýrna, eða hversu mikla vöðva ég hafði verið að byggja upp hjá  sjúkraþjálfranum, þar sem ég notaði ekki þung lóð eða slíkt, snérist mest um að styrkja aðeins vöðvana við liðamótin og svona.

En! ég ætla ekki að velta mér uppúr því endalaust. Byrja strax í dag á styrktaræfingunum aftur og fagna því heilshugar að vera loks komin í tveggja stafa tölu. Það er ekki amalegt að byrja nýja árið á því. Ég sveif um á rósrauðu skýi milli jóla og nýárs þegar ég fór í gegnum fataskápinn minn og fatakassann sem ég hafði geymt niðrí geymslu. Ég komst í fullt af ,,nýjum“ fötum, sem er ekkert smá skemmtileg tilfinning. Ég pakkaði svo niður helling af fötum sem eru orðin of víð. Núna er bara að hlakka til þess að komast í þá leppa sem enn eru of þröngir.

Hlakka til að sjá hvaða furðufréttir vigtin mun segja mér við næstu mælingu.

Síðasti dagur ársins runninn upp. Á þessum tíma árs kemur það mér alltaf jafn mikið á óvart hversu hratt tíminn líður. Það er svo stutt síðan maður fagnaði nýrri öld, en núna fer nýr áratugur að hefjast  Ótrúlegt alveg.

Ég tók á honum stóra mínum yfir hátíðirnar og át á mig gat. Tók sukkdaginn á spilakvöldinu á jóladag með trompi. Fór svo aftur að spila á annan í jólum og sat á beit þá líka. Svo sukkdagarnir voru þrír þessa vikuna, og tveir þeirra ansi hressilegir, því miður  Ætlaði í ræktina á laugardeginum, en þar sem það var eingöngu opið til 12:30 meikaði ég það ekki, enda hafði ég setið við spilamennskuna langt fram á nótt. Og það tók mig tíma að dempa mig niður aftur eftir allt sykurátið og sukkið... ég kom mataræðinu á réttan kjöl en var alltaf svo skelfilega svöng. Fór svo enn og aftur að spila á mánudag, en gat sem betur fer hagað mér eins og manneskja það kvöldið. Mætti með niðurskorið epli og flatköku í nesti og snerti ekki á öðrum veitingum. Sem var sérlega erfitt þar sem uppáhaldið mitt var í boði, þ.e. poppkorn á gamla mátann (poppað í potti).

Varð vör við á mánudeginum (eins og oft áður, svosem) að það er miklu auðveldara að forðast freistingarnar ef þær dúkka ekki upp daginn eftir sukkdaginn. Þegar maður er nýbúinn að troða sig út af sykri og annarri óhollustu er eins og líkaminn öskri á meira, í a.m.k. 24 klukkustundir eftir að átinu linnir. Ég var í þeim ham á laugardag þegar sest var niður við spilamennskuna (og kolféll, þó ég hafi verið búin að lofa sjálfri mér að láta kræsingarnar eiga sig), en sem betur fer var ég komin yfir það versta á mánudag og gat þar af leiðandi látið góssið vera.

Ég var því ansi hrædd við vigtina þessa vikuna, hélt niður í mér andanum er ég steig á hana og vonaði að ég stæði í stað en þyngdist ekki (hafði semsagt engar vonir um að þyngdartap). En, mér til ómældrar gleði, og mikillar undrunar, léttist ég um 0.9 kg. þessa vikuna. Desember, með sitt prófastress og ofurát um jólahátíðina, hefur gengið framar vonum, en ég losaði mig við rúmlega 6 kg á þessu tímabili Er ánægð með að hafa haldið mínu striki í þessum mánuði og held svo auðvitað ótrauð áfram. Er hrædd um að það verði tveir sukkdagar enn og aftur í þessari viku samt... í kvöld, auðvitað, og svo er ég að fara í einhverja svaka veislu á sunnudag. En svo ættu hlutirnir að fara að falla í fastar skorður.

Óska öllum góðrar skemmtunar í kvöld og gæfuríks, og holls, komandi árs

Vá, það er bara kominn aðfangadagur. Æðislegt  Steig á vigtina í morgun á þessum helga degi  þegar maður á bara að hugsa um ást, frið og kærleika en ekki kílóafjöldann. Það minnir mig reyndar á eitt skondið atvik! Einhvern tímann í fyrra þegar ég var að horfa á sjónvarpið hoppaði myndefnið á skjánum allt í einu yfir á Omega stöðina (sem var ansi furðulegt þar sem ég var ekki að reka mig í fjarstýringuna eða neitt slíkt). Og ekki nóg með það, heldur var akkurat verið að tala um hollan lífsstíl á stöðinni og hvernig eigi að losna við aukakílóin! Mér fannst það ferlega fyndið, og ef ég væri nú trúuð manneskja, hefði ég tekið þessu sem tákni frá Guði, það er ekki spurning, enda langt yfir kjöþyngd og alltaf á leiðinni að reyna að taka mig á. Það var mikið rætt um hvernig við eigum að rækta líkamann, Guði til dýrðar, sem var soldið skemmtileg pæling. Maðurinn sem var til viðtals kynnti svo bók sína sem bar nafnið ,,The ‘What would Jesus eat‘ cookbook.“ Haha, fannst það ansi skondið

En jæja, ef að er ekki við hæfi að koma með þessa sögu á aðfangadag, þá veit ég ekki hvenær það ætti að vera. En allavega, steig á vigtina í dag á þessum helga degi og varð ekkert smá hissa á niðurstöðunum. Missti 1.9 kg. þessa vikuna (eða á 6 dögum reyndar) og er því komin í 102.3 kg. Er auðvitað alveg skýjunum yfir því. En því miður mun þessi vika einkennast af sukki. Það verður auðvitað veislumatur í kvöld, sem ég mun gera góð skil. En á morgun fer ég á mitt árlega spilamaraþon og það mun allt fljóta í snakki, gosi og sælgæti (áfengi reyndar líka, en ég læt það eiga sig). Þannig að það verða tveir heljarinnar sukkdagar. Og svo fer ég í matarboð á annan í jólum... En ég er alveg staðráðin í að standa mig eins og hetja þá, láta gosið eiga sig og borða pent. Það er nú hvort sem er bara lambalæri í matinn, sem er ekki í uppáhaldi hjá mér (þó það sé ágætt greyið).

Svo er bara að haga sér eins og manneskja fram að gamlárskvöldi, og svo fer lífið að falla í fastar skorður.

Óska öllum gleðilegra jóla! Ekki vera hrædd við að éta á ykkur gat yfir hátíðirnar.